بخیه های غیر قابل جذب چگونه بر بهبود زخم تأثیر می گذارد؟

بخیه های غیر قابل جذب یک جزء اصلی در زمینه پزشکی است ، به خصوص در مورد بسته شدن زخم. من به عنوان تأمین کننده بخیه های غیر قابل جذب ، دست اول را دیدم که چگونه این بخیه ها نقش مهمی در روند بهبود زخم دارند. در این وبلاگ ، من به این موضوع شیرجه می زنم که بخیه های غیر قابل جذب بر بهبود زخم تأثیر می گذارد.

1. مبانی بخیه های غیر قابل جذب

بخیه های غیر قابل جذب مواردی هستند که به مرور زمان در بدن تجزیه نمی شوند. در عوض ، آنها تا زمانی که حذف شوند در جای خود باقی می مانند. انواع مختلفی از بخیه های غیر قابل جذب وجود دارد که هر کدام خاصیت منحصر به فرد خود را دارند. به عنوان مثال ،بخیه ابریشمییک ماده بخیه طبیعی است. به دلیل ویژگی های عالی در مورد استفاده از آن برای سنین مختلف استفاده شده است. این نرم و انعطاف پذیر است و باعث می شود جراحان در طی فرآیند بخیه دستکاری کنند.

از طرف دیگر ،بخیه نایلونییک بخیه غیر قابل جذب مصنوعی است. این امر به دلیل استحکام کششی بالا و واکنش پذیری کم بافت شناخته شده است. این بدان معنی است که می تواند لبه های زخم را محکم نگه داشته و بدون ایجاد پاسخ ایمنی قابل توجهی از بدن.

بخیه پلی پروپیلنیکی دیگر از گزینه های مصنوعی است. بی اثر است ، به این معنی که با بافت بدن حداقل تعامل دارد. همچنین بسیار قوی است و زیاد کشیده نمی شود ، و پشتیبانی طولانی مدت از زخم را فراهم می کند.

2. بسته شدن زخم اولیه

یکی از راه های اصلی بر روی بخیه های غیر قابل جذب بر ترمیم زخم تأثیر می گذارد ، فراهم آوردن بسته شدن فوری زخم است. هنگامی که یک زخم رخ می دهد ، اولین قدم این است که لبه های زخم را به هم نزدیک کنیم. بخیه های غیر قابل جذب این کار را به خوبی انجام می دهند. آنها را می توان دقیقاً قرار داد و اطمینان حاصل کرد که لبه های زخم به درستی تراز شده است. این امر بسیار مهم است زیرا تراز مناسب خطر زخم را کاهش می دهد و باعث بهبود سریعتر می شود.

به عنوان مثال ، در یک برش جراحی ، جراح از بخیه های غیر قابل جذب برای بستن لایه های بافت یک به یک استفاده می کند. بخیه ها بافت ها را در جای خود نگه می دارند و از جدا شدن آنها جلوگیری می کنند و اجازه می دهند روند درمانی طبیعی شروع شود. بدون این بسته شدن اولیه ، زخم در برابر عفونت آسیب پذیرتر خواهد بود و زمان بهبودی به طور قابل توجهی طولانی تر خواهد بود.

3. پشتیبانی مکانیکی

بخیه های غیر قابل جذب در مراحل اولیه شفابخشی پشتیبانی مکانیکی از زخم را ارائه می دهند. بدن برای ساختن ساختارهای پشتیبانی خود ، مانند کلاژن ، به زمان نیاز دارد تا زخم را در کنار هم نگه دارد. در ضمن ، بخیه ها به عنوان داربست عمل می کنند. آنها استرس و تنشی را که ممکن است زخم در معرض آن باشد ، مانند حرکت عضلات اطراف یا فشار خارجی به وجود می آورند.

بیایید بگوییم که یک بیمار زخم روی بازوی آنها دارد. هنگامی که آنها بازوی خود را حرکت می دهند ، استرس خاصی بر روی زخم وجود دارد. بخیه های غیر قابل جذب با تحمل این استرس از بازگشایی زخم جلوگیری می کنند. این پشتیبانی به ویژه در مناطقی از بدن که دائماً در حال حرکت هستند ، مانند مفاصل اهمیت دارد.

4 پاسخ بافت

پاسخ بدن به بخیه های غیر قابل جذب می تواند تأثیر مثبت و منفی بر بهبود زخم داشته باشد. از طرف مثبت ، یک پاسخ التهابی خفیف اغلب مفید است. هنگامی که بخیه ها در بافت قرار می گیرند ، بدن آنها را به عنوان یک شیء خارجی می شناسد. این باعث ایجاد پاسخ ایمنی می شود ، که شامل استخدام سلولهای ایمنی بدن به محل زخم است. این سلولهای ایمنی بدن به پاکسازی هرگونه زباله و مبارزه با عفونت های احتمالی کمک می کنند.

با این حال ، اگر واکنش بافت خیلی زیاد باشد ، می تواند مشکلاتی ایجاد کند. برخی از افراد ممکن است نسبت به انواع خاصی از بخیه های غیر قابل جذب واکنش آلرژیک داشته باشند. به عنوان مثال ، بخیه های ابریشمی ، اگرچه به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرند ، اما گاهی اوقات می توانند در مقایسه با بخیه های مصنوعی ، پاسخ التهابی برجسته تری ایجاد کنند. این التهاب بیش از حد می تواند بهبود زخم را به تأخیر بیندازد و خطر عوارض مانند تشکیل آبسه را افزایش دهد.

5. اثرات طولانی مدت

بخیه های غیر قابل جذب برای مدت طولانی در بدن باقی می مانند. این می تواند پیامدهای طولانی مدت برای بهبود زخم داشته باشد. در بعضی موارد ، آنها می توانند منجر به تشکیل دستگاه های بخیه شوند. یک دستگاه بخیه یک تونل کوچک است که در اطراف بخیه تشکیل می شود زیرا بدن سعی می کند آن را منزوی کند. این دستگاه ها گاهی اوقات می توانند به منبع عفونت تبدیل شوند ، به خصوص اگر باکتری ها وارد آنها شوند.

از طرف دیگر ، حضور طولانی مدت بخیه های غیر قابل جذب نیز می تواند به حفظ یکپارچگی زخم کمک کند. در برخی از نوع جراحی ها ، مانند آنهایی که شامل ترمیم فتق هستند ، بخیه های غیر قابل جذب پشتیبانی طولانی و ماندگار از بافت ترمیم شده را ارائه می دهند. آنها با نگه داشتن بافت در موقعیت صحیح به مرور زمان ، به جلوگیری از عود فتق کمک می کنند.

6. تشکیل اسکار

تشکیل اسکار بخشی اجتناب ناپذیر از بهبود زخم است. بخیه های غیر قابل جذب می توانند بر ظاهر و کیفیت زخم تأثیر بگذارند. همانطور که قبلاً ذکر شد ، بسته شدن صحیح زخم با بخیه های غیر قابل جذب می تواند خطر زخم های گسترده و نامنظم را کاهش دهد. هنگامی که لبه های زخم به خوبی تراز شده است ، بدن می تواند مرتباً بیشتر بهبود یابد و در نتیجه زخم ظریف تری ایجاد شود.

با این حال ، نوع بخیه مورد استفاده نیز می تواند نقش داشته باشد. بخیه هایی که باعث ایجاد درجه بالایی از واکنش بافت می شوند ممکن است منجر به زخم برجسته تر شود. به عنوان مثال ، اگر بیمار نسبت به بخیه ابریشم واکنش آلرژیک داشته باشد ، التهاب ناشی از آن می تواند باعث ضخیم تر شدن و مشاهده زخم شود.

7. خطر عفونت

عفونت یک نگرانی اساسی در بهبود زخم است. بخیه های غیر قابل جذب می توانند خطر عفونت را افزایش یا کاهش دهند. از یک طرف ، همانطور که قبلاً ذکر شد ، آنها مسیری را برای باکتری ها برای ورود به بدن به شکل دستگاه بخیه فراهم می کنند. اگر از تکنیک های مناسب آسپتیک در هنگام قرارگیری بخیه استفاده نشود ، باکتری ها را می توان به همراه بخیه ها وارد زخم کرد.

از طرف دیگر ، بخیه های غیر قابل جذب همچنین می توانند با بسته نگه داشتن زخم به جلوگیری از عفونت کمک کنند. یک زخم بسته احتمالاً توسط باکتری های خارجی آلوده می شود. علاوه بر این ، برخی از بخیه های غیر قابل جذب با داروهای ضد باکتریایی پوشش داده می شوند که می تواند خطر عفونت را بیشتر کاهش دهد.

برای خرید تماس بگیرید

اگر در حوزه پزشکی هستید و به دنبال بخیه های غیر قابل جذب با کیفیت بالا هستید ، دوست دارم با شما گپ بزنم. ما طیف گسترده ای از بخیه های غیر قابل جذب ، از جمله بخیه های ابریشمی ، نایلون و پلی پروپیلن را ارائه می دهیم. محصولات ما برای رعایت بالاترین استانداردهای کیفیت و ایمنی طراحی شده اند. برای شروع مذاکره خرید با ما تماس بگیرید و بیایید با هم کار کنیم تا بهترین راه حل ها را برای بهبود زخم ارائه دهیم.

منابع

• Grey ، Ta ، & Monafo ، WW (1982). بهبود زخم و عفونت. کلینیک های جراحی آمریکای شمالی ، 62 (4) ، 805 - 818.
• Krizek ، TJ ، & Robson ، MC (1975). تأثیر مواد بخیه بر عفونت زخم. جراحی ، زنان و زایمان و زنان و زایمان ، 140 (6) ، 881 - 884.
• Rodeheaver ، GT ، Edlich ، RF ، Thacker ، JG ، Gotschall ، CF ، & Copeland ، LA (1975). مقایسه بافت - خصوصیات واکنش مواد بخیه مختلف. جراحی پلاستیک و بازسازی ، 56 (5) ، 573 - 582.