امروزه با افزایش نزدیک بینی کودکان اطرافمان، مشکلات بینایی کانون توجه بسیاری از والدین قرار گرفته است. بسیاری از والدین شروع به محدود کردن تماشای تلفن همراه و تلویزیون توسط فرزندان خود کردند، اما آمبلیوپی و استرابیسم را که علاوه بر نزدیک بینی، تأثیر بیشتری بر زندگی آینده فرزندانشان دارد، نادیده گرفتند.
آمبلیوپی یک بیماری شایع چشمی در رشد کودکان است که میزان بروز آن حدود 1 تا 4 درصد است. علت اصلی آمبلیوپی کودکان آمتروپی (نزدیک بینی، دوربینی، آستیگماتیسم) است. عمدتاً به این دلیل است که آمتروپی تک چشمی یا دو چشمی کودکان در دوره حساس و حساس رشد بینایی به موقع اصلاح نمی شود و در نتیجه بینایی تک چشمی یا دو چشمی کاهش می یابد.
آمبلیوپی نیاز به تشخیص و درمان به موقع و همچنین استفاده مداوم از عینک و تمرین آمبلیوپی و پیگیری منظم دارد. به طور کلی اعتقاد بر این است که 3-6 سالگی دوره ایده آل برای درمان آمبلیوپی است. هر چه سن کمتر باشد، انعطاف پذیری بیشتر است، درمان در سن بالای 12 سال کمتر موثر است و بهبودی بزرگسالان اساساً ناامیدکننده است.
در طول اپیدمی، مراجعه کودکان به پزشک راحت نیست و آموزش بصری نیز باید در خانه انجام شود. چگونه انجامش بدهیم؟
ابتدا به عینک زدن پایبند باشید. هدف از استفاده از عینک، به دست آوردن تحریک بینایی واضح تر و ایجاد تعادل در تنظیم چشم است، بنابراین استفاده از عینک صرف نظر از اینکه چقدر دور یا نزدیک به نظر می رسید ضروری است. برخی از کودکان احساس می کنند که خوش قیافه نیستند و نمی خواهند عینک بزنند. والدین به راهنمایی صحیح، صبر بیشتر یا اقدامات تشویقی نیاز دارند.
دوم، به پوشش و آموزش بصری پایبند باشید. زمان مشاهده بالینی برای قضاوت در مورد درمان آمبلیوپی به 3 سال نیاز دارد. بینایی آمبلیوپی پس از رسیدن به حالت طبیعی باز خواهد گشت. بنابراین آمبلیوپی نیاز به پیگیری طولانی مدت و آموزش بینایی دارد.
در طول اپیدمی، والدین باید کودکان را برای انجام آموزش پوشش چشم تحت نظر داشته باشند و زمان پوشش باید به توصیه پزشک عمل کند. ضمناً کودکان را تحت نظر داشته باشید تا تمرینات آمبلیوپی را هر روز به موقع انجام دهند و شدت و برنامه تمرینی باید به توصیه پزشک عمل کند. در طول فرآیند آموزش، کودکان ممکن است سرکش به نظر برسند، و والدین باید به موقع آرام شوند و ارتباط برقرار کنند.
سوم، استفاده از محصولات الکترونیکی باید در حد متوسط باشد. لازم به ذکر است که تماشای محصولات الکترونیکی با تمرین آمبلیوپی برابری نمی کند، بلکه باعث خستگی بینایی و سایر خطرات خواهد شد. بنابراین استفاده از محصولات الکترونیکی نیاز به کنترل و اعتدال دارد. نمی تواند خیلی دوام بیاورد و در محیط تاریک هم قابل مشاهده نیست. والدین باید فرزندان خود را به درستی راهنمایی کنند.
چهارم، اصلاح عادت بد کودکان در مالش چشم. بسیاری از کودکان دوست دارند چشم های خود را مالش دهند، به خصوص پس از استفاده طولانی مدت، باکتری های روی دست هایشان به راحتی چشم ها را آلوده می کنند. والدین باید به فرزندان خود بگویند که چشمان خود را نمالند. اگر با چشمان خود احساس ناراحتی می کنند، باید به آرامی پلک بزنند یا به آرامی پوست پلک ها را با سواب پنبه ای، بدون دست زدن به چشم ها بمالند.
پنجم، بازگشت به موقع به بیمارستان پس از رفع اپیدمی. در درمان تنبلی چشم، اصرار بر مراجعه مجدد، تعویض عینک و ارزیابی به موقع درجه تنبلی چشم ضروری است تا فرکانس پوشش تغییر کرده و برنامه تمرین آمبلیوپی تنظیم شود. مخصوصاً برای کودکان مبتلا به آمبلیوپی متوسط و شدید، در صورت بی نتیجه بودن روش آموزش خانواده، باز هم باید برای آموزش دیداری به بیمارستان مراجعه کنند. بنابراین، هنگامی که وضعیت همه گیر برطرف شد، والدین همچنان باید کودکان را برای تشخیص بیشتر به بیمارستان به بیمارستان ببرند.
