خبرنگار امروز از اداره ملی کنترل و پیشگیری از بیماری مطلع شد که شیوع بیماری ویروس نیپا در هند عمدتاً در بنگال غربی رخ داده است که مرز سرزمینی با چین ندارد. بیماری ویروس نیپا عمدتاً از طریق تماس مستقیم با حیوانات آلوده، بیماران و آلاینده ها منتقل می شود. محیط ویروس دارای حیات ضعیف است و عموم مردم فرصت کمتری برای عفونت دارند. بر اساس تجزیه و تحلیل جامع، تأثیر شیوع بیماری ویروس نیپا در هند بر چین نسبتاً کم است. در حال حاضر هیچ موردی از بیماری ویروس نیپا در چین یافت نشده است. اما خطر خاصی برای ورودی های خارج از کشور نیز وجود دارد که برای پیشگیری باید تقویت شود.
در سال 1998 اولین بار بیماری ویروس نیپا رخ داد و در خارج از کشور تایید شد. متعاقباً، چندین کشور شیوع بیماری ویروس نیپا را گزارش کردند. نهادهای کنترل بیماری کشورمان به دقت پویایی اپیدمی بیماری ویروس نیپا در خارج از کشور را رصد کرده و به طور مستمر کارهای مربوط به نظارت و پیشگیری را انجام می دهند. ابتدا در سال 2021، «راهنمای فنی پیشگیری و کنترل بیماری ویروس نیپا» تدوین و صادر شد که اقدامات پیشگیری و کنترل همه گیر مانند نظارت، گزارش، آزمایش، تشخیص، بررسی و دفع، حفاظت فردی و ضدعفونی را استاندارد کرد. ثانیاً یک روش تشخیص اسید نوکلئیک برای ویروس نیپا ایجاد شده است و تهیه و ذخیره کیت های تشخیص اسید نوکلئیک اضطراری ویروس نیپا با حقوق مالکیت معنوی مستقل تکمیل شده است. در حال حاضر مراکز کنترل بیماری در استان های مختلف توانایی انجام تست های آزمایشگاهی برای ویروس نیپا را دارند که امکان تست و تایید به موقع ویروس نیپا را فراهم می کند.
پس از شیوع بیماری ویروس نیپا در هند، بخش کنترل بیماری چین اقدام به موقع انجام داد، پویایی اپیدمی های خارج از کشور را از نزدیک پیگیری کرد و ارزیابی خطر را به موقع انجام داد. انجام آموزش های حرفه ای بیشتر برای مؤسسات پزشکی و مؤسسات کنترل بیماری، تقویت نظارت و آزمایش، به ویژه افزایش توانایی های واکنش و دفع در مناطق مرزی و جلوگیری از خطرات احتمالی. در عين حال در امر رواج علم و آموزش خوب عمل كنيد و شبهات و شبهات را به موقع روشن كنيد و عموم را به پيشگيري علمي هدايت كنيد.
ویروس نیپا از خانواده Paramyxoviridae است و می تواند حیوانات و انسان ها را آلوده کند. ویروس نیپا عمدتاً در خفاش های میوه دار در طبیعت وجود دارد. انسان ها می توانند از طریق تماس مستقیم با حیوانات آلوده به ویروس-یا با مصرف مواد غذایی آلوده به مایعات و فضولات بدن آنها آلوده شوند. نکته دیگری که قابل ذکر است این است که تماس نزدیک با بیماران مبتلا یا مایعات بدن آنها نیز می تواند باعث انتقال بیماری شود.
