بروز افسردگی یائسگی صرفاً یک «خلق بد» نیست، بلکه نتیجه اثرات ترکیبی عوامل فیزیولوژیکی، روانی و اجتماعی است. از نظر فیزیولوژیکی، کاهش عملکرد تخمدان که منجر به کاهش ناگهانی سطح استروژن می شود، علت اصلی است. استروژن نه تنها سیستم تولید مثل را تنظیم می کند، بلکه سنتز و استفاده از سروتونین (یک تثبیت کننده عاطفی) را در مغز تقویت می کند، در حالی که از فعال شدن بیش از حد محور غده فوق کلیوی هیپوفیز هیپوتالاموس جلوگیری می کند. وقتی استروژن کاهش مییابد، عرضه سروتونین کافی نیست و هورمون استرس کورتیزول به افزایش خود ادامه میدهد، احساسات میتوانند به راحتی وارد چرخه معیوب «اضطراب افسردگی» شوند. همچنین به همین دلیل است که برخی از زنان یائسه ممکن است به طور ناگهانی علاقه خود را به چیزهایی که قبلاً دوست داشتند از دست بدهند و حتی احساس درماندگی غیرقابل توضیحی را تجربه کنند.
فشارهای روانی و اجتماعی این تغییرات فیزیولوژیکی را بیشتر تشدید خواهد کرد: فشار رقابت در محل کار، مسئولیت مراقبت از سالمندان یا نوه ها در خانه، "احساس آشیانه خالی" کودکانی که در بزرگسالی خانه را ترک می کنند، اضطراب در مورد پیری... ترکیب فشارهای چندگانه کار را برای زنانی که در حال حاضر در دوره ای از نوسانات فیزیولوژیکی یا نوسانات هیجانی شدیدتر هستند، دشوارتر می کند. علائم افسردگی
اما بسیاری از افراد افسردگی یائسگی را با سندرم یائسگی اشتباه می گیرند که منجر به تاخیر در مداخله می شود. در واقع، تفاوت آشکاری بین این دو وجود دارد: تحریکپذیری ناشی از سندرم یائسگی اغلب گاه به گاه است و میتواند از طریق خود تنظیمی تسکین یابد. علائم افسردگی یائسگی اغلب بیش از دو هفته طول می کشد و می تواند زندگی عادی را تحت تاثیر قرار دهد.
افسردگی یائسگی عمدتاً دارای سه نوع سیگنال است که باید تحت نظر قرار گیرند: اول، سیگنالهای عاطفی، مانند بیحوصلگی مداوم، عدم علاقه به چیزها، به راحتی تحریکپذیر یا ترسیدن به دلیل مسائل بیاهمیت. دوم سیگنالهای خواب است، مانند-مشکل طولانیمدت در به خواب رفتن، رویا دیدن مکرر، و ناتوانی در به خواب رفتن پس از زود بیدار شدن. سوم سیگنال های فیزیکی مانند سرگیجه غیر قابل توضیح، تپش قلب، فشردگی قفسه سینه، احساس جسم خارجی در گلو، تلخی دهان و خشکی گلو، یبوست و غیره است. این علائم ممکن است بی ارتباط با «احساسات» به نظر برسند، اما در واقع تظاهرات فیزیکی افسردگی هستند.
